Meraba.
Mikrofona üfler,seyircilere bakar,kağıda bakar,mikrofona
bakar ve başlar..”En başından beri yazmam gerektiğini biliyordum,anlamak
onların işi ve açıklamak bana göre değil, sessiz kalmak mümkün olmadığından
vermişler ya sana üç beş tuş,bas gitsin dünyasında yaşıyorum ve yazıyorum” dedi
içinden.seyirciler ona bakıyor,fısıltılar artıyor ve sıcak sanki gittikçe bunaltıyordu.keşke
dışından da diyebilseydi bunları.ama diyemedi,kızardı,bozardı bir sesi titredi
iki gözleri doldu ve üç ..orayı göremedim ben tuvalete kadar gitmiştim.
Ve tekrar meraba.
Öncelikle teşekkür takdirden daha önemliymiş gibi geliyor bana,bunu
belirteyim.sonralıkla ortaokul ve lisede, karneyle birlikte verilen takdiri bir
noktaya kadar anlamışımdır da şu teşekkür olayını hiç anlamam.okula geldiğim
için mi bu teşekkür,derse girdiğim için mi?çabalayıp da anca bu kadar not
alabildiğim için mi,yoksa fark etmeden bir iyiliğim mi dokundu?”bir şey değil”
demem gerekiyor mu,oturabilir miyim?teşekkürler.takdire şayan olamadın,e bari
teşekkürler,o zaman olsun madem yine de teşekkürler.
Kuru bir teşekkürü kendine yedireme sen,ama o her zaman
takdirden daha sıcak,daha samimi.belki daha büyükleri varmış gibi geliyor daha
fazlası olurmuş sanılıyor ama yukarıdan teşekkürleri duymazken aldığın takdirin
ne anlamı var?hadi inanma ama unutma,o teşekkürü duymak için yine aşağı
ineceksin.
Bu da son meraba.
Ve en samimisi de “meraba”.sabah evden çıktığında duyduğun
ilk şeyse o “meraba”,anlarsın o güzel bir gün ve bitkin halin yok olur bi anda.dünyayı
kurtaracak enerjiyi bulmaya çalışırsın ama bırak yaşamak için olanı sana
yetsin.çünkü herkesin ihtiyacı var buna ve mahrum bırakma,herkese sürekli de
MERABA!.
Sen hiç kaşıktan çikolata gördün mü?ben görmedim.ama kahve
dünyasında çikolatadan kaşık var tonlarca.sıcak çikolatanın yanında yenilen
ufak fıstıklı çikolataları kaşık çikolatayla götür ağzına.ve sıcak çikolatayı
karıştır çikolatadan kaşıkla.o da olsun ufak çikolata zerreciği,ve bak:artık o hiçbir
zaman tekrar çikolatadan kaşık olmayacak.özle ama bekleme çünkü bu çikolatalar
sana yeter de artar bile.
Sigarayı iki parmağının son noktasına sıkıştırarak içen
insanları seviyorum.kuaför çırağı tırnağı rengi oje ararken mutlu oluyorum ve en
yakın zamanda bir lomography almayı düşünüyorum.çünkü o balık gözü şeklinde
bile fotograf çekebiliyor ve plastikten olması bana çok samimi geliyor.
.jpg)
Bu da böyle bi yazı adlı trajedinin sonuna geldiniz ama
konseptim olarak görüşürüz değil de bu sefer MERABA.
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder