Biliyorum farkındayım ben olan bitenin...Gözaltlarım azcık mor.Akşamları biraz fazla şarap içiyorum.Sabah da biraz fazla kahve...Ama değiyor, keyifli insanlarla keyifli vakitlerle yoruluyorum.Gece martı seslerine uyanıyorum bazen.Bi de büyük sineklerden korkuyorum.Başka şeyler, saçma şeyler okumak istiyorum.Sonra en çok ben yazmak istiyorum.Kocaman bi yıldan çok güzel kaçmışken omuzlarımdaki yükü tekrar üstüme alıyorum, biliyorum bunun da farkındayım kolay olmuyor.Sabahları çok erken uyanıyorum bazen, sonra geri uyuyorum.Derin nefes almayı tekrar öğrenmem gerekiyor, buna çalışıyorum bu aralar.Hiç yemek yemeye vaktim olmayan günlerim var.Bazen dersler ve kurslar birbirine giriyor.Hepsine yetişiyorum, ama başka hiçbir şey düşünemeden.Gözüm iyi görmüyor ve sağda solda sürekli birşeyler unutuyorum, yaşlanıyorum.Yavaşlıyorum artık hırsım, isteğim köreliyor, üzücü değil ama buruk bir tadı var.Her akşamüstü vapuru beni karşıya atarken güneş geçmiş beynimi rahatlatıyorum rüzgarla.Bu büyük bi başlangıç, mutlu bi veda.Kalbimi basıyor arada koca bir sıkıntı, aman yaa diyorum sonra da.Çokça çamurlu içimi temizlemek için bi yığın su yutuyorum, ama geçiyor.Değiyor yani...
Tanrı bana soruyor yatak mı istersin, uyku mu...Birinden biriyle rahat vermiyor.En iyisi araba kaputu diyorum ben de ve ağaç gölgesi bulduğum yerde uyuyakalıyorum.
Ama içimden de diyorum uykuya dalarken, hiçbir şeyim yokken elde ettiğim güzelliklere karışmasan olmaz mı, Tanrı?
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder