Bir kum heykelleri festivali olsa sanıyorum ki çok
eğlenirdik.Bozuyorum şakaları, geçerken kolunu çarpan teyzeler, heykelin üstüne
düşen küçük çocuklar eminim ki çok sevimli olurdu(!).Bilmediğin, görmediğin,
tanımadığın insanların ne düşünerek, ne anlatmak isteyerek tonlarca kumu bir
araya getirdiğini tahmin etmeye çalışırken diğer yandan "ben olsam"
la başlayan uzun fikir ve cümle öbekleri, günlerce uğraşılmış o heykelleri bir
çırpıda yıkıp geçmeye yeterdi.Sanki hiçbir değeri yokmuşçasına o dakikada yok
olan emekse, olanların farkına henüz varamamış bir halde kendini açıklamaya
devam ederdi.Ne yazık ki çok geçti.Seyredenin fikri zıpkın olalı, heykelin
yerinde kum kalalı, emek unutulalı çok olmuştu. Şimdi heykelin yerini
hatırlayan tek bir kişi, orada gidip poz vermekten başka bir fikre sahip
olsaydı eğer, elbette ki heykelin yerinde dimdik duran zihin egzersizini biz de
görebilirdik değil mi? Bazen susmak çok zor olabiliyor fakat kurduğun
milyonlarca cümleden bir tanesini eksik duysak ve acımasızca eleştirdiğin o kum
yığını pislik heykel gibi senin birtanecik, nadide cümleni de gerçekten
görebilsek o lanet olasıca çeneni düşüren belkide pis bir budalaya ait o lanet
zenci heykel parçası yerinde şimdi yeller esmiyor olurdu he?
Ne düşündüğünü bilmiyorum, ama anlatabilseydin görmeye
başlayabilirdim.
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder